Kleiki kojarzą się zazwyczaj z aksamitną, ryżową papką, podawaną małym dzieciom lub osobom cierpiącym na problemy żołądkowe. W jaki sposób przygotować pełnowartościowy kleik i jak wykorzystać go do urozmaicenia dziecięcej diety?

Kleik przygotowany samodzielnie czy instant?

Tradycyjny kleik ryżowy przygotowuje się przez długotrwałe gotowanie ryżu, najlepiej odmiany o okrągłych ziarnach, w dużej ilości wody. Do tak przygotowywanego można dodać odrobinę soli i gotować tak długo, aż cały ryż się rozpadnie, tworząc półprzeźroczystą, skrobiową zawiesinę. Kleiki przygotowywane w taki sposobów są podawane zazwyczaj w przypadku kłopotów trawiennych, zarówno dzieciom, jak i dorosłym.  Dobroczynny wpływ zawiesiny wynika z zawartości łatwo przyswajalnej skrobi, dodającej sił oraz konsystencji, powlekającej błony śluzowe żołądka ochronną warstwą. Dodatkowo, kleiki ryżowe i kukurydziane nie zawierają glutenu, są więc odpowiednie dla osób z nadwrażliwościami pokarmowymi.

Podobny kleik można przygotować również z mąki ryżowej lub kukurydzianej. Kleik kukurydziany jest równie lekkostrawny, a dodatkowo ma przyjemny kolor. Jeśli nie chcemy samodzielnie gotować ryżu, możemy  kupić kleik w wersji instant. Producenci produktów spożywczych dla dzieci mają w swojej ofercie wiele rodzajów kleiku, zarówno o naturalnym smaku, jak i z dodatkiem mleka lub owoców.

Jak stosować kleiki w diecie?

Kleiki mogą z powodzeniem zastępować kaszki, a ich aksamitna konsystencja, wynikająca z dużego rozdrobnienia zboża,  jest wyjątkowo korzystna w przypadku najmłodszych, którzy dopiero uczą się nowych smaków i faktur. Rzadszy kleik z dodatkiem mleka stanowić może pełnowartościowy wieczorny posiłek dla dziecka karmionego mlekiem modyfikowanym. U dzieci karmionych piersią,  kleikową skrobię lepiej przygotowywać na wodzie i ewentualnie łączyć z owocami. Ponieważ kleik to w rzeczywistości lekkostrawna, dobrze przyswajalna skrobia, można wykorzystać go do zagęszczania dziecięcych zupek lub przecierów owocowych. Tak samo sprawdzą się w przypadku osób starszych czy  znajdujących się w okresie rekonwalescencji po chorobach przewlekłych.